17 Maart 1943

Hoe het allemaal begon :

 Ad. C. de Haan word geboren in Jutphaas ergens midden in de nacht (het zal wel koud geweest zijn )

 In die dagen (een zeer zware tijd) heerste er een oorlog (vermoedelijk W.O. II , waar heel veel over geschreven is kijk maar eens in de boekenzaak, ik geloof dat hij er enkele duizenden heeft voor de verkoop)

 Zijn jeugd werd gekenmerkt door vele verhuizingen, Pa Johan de Haan was gevangenbewaarder en werd geregeld overgeplaatst. Moeder Marie de Haan-Wiercx was huisvrouw afkomstig uit Geertruidenberg. Omdat dit document zonder kleine Adtjes medeweten is gemaakt weten we weinig over zijn jeugd.

Later waarschijnlijk na de oorlog is de familie de Haan verhuisd naar Vught .

Wat daar allemaal gebeurd is ? Wel een leuk verhaal van mijn moeder (DE vrouw achter DE MAN) gehoord: Het schijn dat Ad als 10 jarig knaapje een baantje als vlees bezorger heeft gekregen (in die tijd was kinderarbeid normaal-niet strafbaar- en zelfs wenselijk) De 10 jarige knul op een grote veel te zwaarbeladen fiets vol met vlees richting de klanten om het vlees te bezorgen. U kunt het al raden de zwaarte kracht was sterker dan de kleine knul en dus viel hij met vlees verpakt in papier op straat. De biefstukken en al het andere vlees rolde door het zand en het vuil. Van de schrik bekomen en de fiets weer volgeladen snel naar moeders thuis. Als het zand en de steentjes er zo veelmogelijk uitkloppen en onder de kraan afspoelen even snel droog maken en weer netjes verpakken en snel weer op weg naar de nietsvermoedende klant. Keurig afgeleverd en op tijd dus ook een fooitje klachten heeft hij nooit gehoord.

 Weer later zijn ze verhuisd naar Amsterdam. Ook daar heeft hij verschillende baantjes gehad waar onder bij de V&D. Hier over kan hij u ongetwijfeld meer vertellen.

 Weer later is hij naar Nigtevecht gegaan om daar te werken bij familie,waarschijnlijk een oom van hem die daar een kruideniersbedrijf had, ook daar heeft hij veel avonturen beleeft.

 Toen ging hij weer terug naar Amsterdam. Daar had hij natuurlijk weer verschillende baantjes, ook kwam hij daar in aanraking met kunst en vrouwen. De details van de Kunst en vrouwen heb ik nooit gehoord maar hij heeft met heel wat bekende kunst-, toneel-, en muziekmensen samengewerkt.

 Ook kocht en verkocht hij daar zijn eerste boeken, het Waterlooplein was en is een begrip.

Toen naar militaire diens hij heft waarschijnlijk vervroegde dienstplicht aangevraagd. Wat hij daar heeft mee gemaakt is ongetwijfeld een kompleet boekwerk waard. Meerdere malen in de bak gezeten en gedeserteerd - gevlucht naar het buitenland weer terug de cel in en weer gevlucht. Dit alles was niet erg verstandig, Nederland was in die tijd nog steeds in oorlog en op desertie stond de doodstraf. Ik geloof dat zijn functie geheimschrift schrijver was. Om kort te zijn in dienst veel geleerd, uitgespookt en leuke en minder leuke dingen meegemaakt.

Toen weer terug naar Amsterdam om daar weer te werken en te leren. Uit eindelijk is hij bij zijn zus en zwager (tante Fie en Oom Wim) op Schiermonnikoog beland.

Daar had zijn zus een samen met zijn zwager een pension. Hij ging daar ijsverkopen en helpen met de dagelijkse bezigheden. Het was zomers erg druk en dus had Tante Fie hulp nodig en liep naar Hotel van der Werff daar heeft ze aan de toenmalige bazin, juffrouw Dien, om personeel gevraagd (in die tijd was er personeel genoeg op het eiland dit in tegen stelling met het grote tekort vandaag de dag) zodoende kwam een prachtige jonge schone dame het team van pension Maria versterken.

 Deze schone jonge dame Jenny Hendriks is uit eindelijk zijn vrouw geworden

 Ad was druk bezig met de afwas en dat beviel  Jenny wel, een man die afwast waar vind je die nog. Dit bleek later meer toeval dan gewoonte. Kortom niet lang daarna kregen ze verkering. Maar hun wegen scheiden zich Jenny moest na de zomer weer studeren dus terug naar Groningen. Ad. C.  ging weer terug naar Amsterdam en kreeg later een baan bij een ijzergieterij in Doesburg waar hij op kamers ging.

 Na vele brieven en treinreisjes Amsterdam-Uithuizen en visa versa werd de relatie sterker.

Ad verhuisde weer eens, naar Zutphen. Ook daar had hij vele baantjes waaronder iets bij de verzekeringen. Ondertussen was hij druk aan het studeren geweest (iets met de Nederlandse taal) en kreeg via omwegen een baan in Sneek. Waarschijnlijk had hij niet de juiste papieren maar dat hield hem niet tegen. Ondertussen was hij nog steeds de vrijer van mijn Jenny en met een vaste baan op zak konden zij verloven.

Dus snel op zoek naar een huis want van verloven komt Trouwen na veel gezoek een leuk voorhuis van een boerderijtje gevonden in Gauw

Toen zijn ze op 17 december 1965 in het huwelijks bootje gestapt waar ze al meer dan 40 jaar in volledig geluk rond dobberen.

Voorspelbaar in die tijd komt op 15 november 1966 de eerste Zoon ter wereld , Sjonnie. De trotse ouders verhuizen al snel naar Schiermonnikoog waar ze het pension van zus en zwager overnemen. Pension Maria aan de langestreek. Het duurt niet lang of ook Rikkie komt ter wereld op 20 januari 1968. Ad en Jenny werken hard in die tijd, naast het pension wordt de Berkenplas ontwikkeld en begint ze een horecagroothandel. Familieleden van Jenny worden in de zomer ingezet als ijscoverkoper of kindermeisje. Nu nog zijn thuis de Ola artikelen te vinden. Op 26 april 1971 wordt Arjen geboren, Ad was toen de weeën begonnen nog aan het paardrijden, niet alleen maar met de vroedvrouw en de huisarts! Gelukkig kwam alles goed en werd een gezonde zoon geboren. Op schier heeft Ad om de eindjes aan elkaar te knopen verschillende bijbaantjes gehad zo was hij onder andere vuurtorenwachter en bouwvaker, ook bij de toen nog normale drijfjacht fungeerde hij als drijver. Énpasant is hij ook nog eens medeoprichter van liberalen Schiermonnikoog, hij wordt echter net geen gemeenteraadslid. Ondertussen is Ad weer aan de studie gegaan, hij wordt nu wel een bevoegd leraar.

 In 1972 kan hij beginnen in Dokkum. Toentertijd gingen aanstellingen anders dan u. Volgens Ad was het woord van de notaris in Anjum doorslaggevend bij zijn benoeming. De rest van zijn werkzame leven zou hij verbonden blijven aan de school die via verschillende naamswijzigingen (Oostergo) nu Dockinga college heet. Zijn eigen kinderen hebben nooit bij hem op school gezeten. Uit contacten met oud-leerlingen komt het beeld naar voren dat niemand hem ooit zal vergeten, hij maakte een indruk. Voor de één was er geen betere leraar te bedenken terwijl een ander hem absoluut niet mocht. Ook bestuur en collega’s hebben het één en ander met hem te stellen gehad. In Dokkum wordt Marco geboren op 27-11-1972. Politiek blijft Ad liberaal maar is nu één van de drijvende krachten achter D66 Friesland.

 Na een paar jaar verhuist het gezin naar Hallum. Ze betrekken een oude pastorie aan de hegebouren. Een groot huis met veel ruimte voor boeken. In die tijd begint hij ook zijn eerste boekwinkel, in Hallum. In het stuk over zijn boeken carrière is hierover meer te vinden. Door de jaren heen is hij ook gestart met uitgeverij at-see, raakt hij betrokken bij de Vereniging voor Wetenschappelike Spelling, hij wordt voorzitter. Ook gaat hij aan de slag als radiomaker voor de NCRV. Hij werkt mee aan het programma Literama waarvoor hij interviews maakt, overzichtstentoonstellingen van onder andere Martinus Nijhof maakt. Ook is hij betrokken bij de scholenquiz voor Literama. Tussentijds heeft hij ook nog tijd om eerste graadsbevoegd te worden. Nu mag hij ook aan de hogere klassen van het lyceum lesgeven. Daar kan hij zich meer bezig houden met literatuur, dat is ook veel leuker dan brugklassers les te geven in grammatica. Politiek gezien verandert hij wat van koers, na D66 is het nu de beurt aan de PVDA, op eigenzinnige wijze gaat hij de plattelandspolitiek in. Hij wordt met voorkeursstemmen gekozen tot gemeenteraadslid in Ferwerderadiel maar mag geen wethouder worden omdat het dominante CDA teveel moeite heeft met hem.

Het huis in Hallum wordt te klein, Sjon en Rik zijn inmiddels al het huis uit maar Ad zijn boeken liefde groeit. Op een goede dag wordt er een huis in Dokkum gekocht. Maar om alle spullen in Dokkum te krijgen moest er natuurlijk nogal wat gebeuren. Een hoop collega’s worden gevraagd om te helpen en een vrachtwagen van de firma Hellema wordt ingezet om alles te vervoeren. Als klapper van de dag wordt op het laatst de oude kluis (lees loei zware Kluis) met (naar ik mij kan herinneren) 100 man uit de wagen getild. Klus geklaard. Een nieuw tijdperk kan beginnen.  

Op de Oostersingel is het huis groot genoeg voor zijn allergrootste passie. Achterin de loods wordt de helft  van stellingen voorzien en de andere helft voor de opslag en natuurlijk moet de auto er ook nog ingezet worden. Waar eerst ruimte was voor meerdere auto´s kan alleen Ad de auto nog parkeren. Zijn zonen parkeren de auto met tegenzin binnen omdat het precies past en de auto naar Ad´s bescheiden mening nooit goed staat. De stellingen worden volgepropt met boeken en alles wat er niet bij past wordt op de grond gezet. In de winter is het veel te koud en in de zomer natuurlijk veel te warm. Na verloop van tijd weten steeds meer mensen zijn winkel vinden. Steeds weer wordt de winkel uitgebreid. Steeds meer en groter  tot op een ogenblik er gewoon niets meer bij kan. Gelukkig krijgt hij een pand aangeboden vlakbij (ook op de oostersingel) waar hij woont. Het is een oude winkel van de Opel garage. De nieuwe winkel ziet er prachtig uit met een enorme etalage. Het pand zit op een prachtige plek in de oude binnenstad. Een aantal handige jongens worden opgetrommeld om het pand van een likje verf, lampen, stellingen en nog veel meer handige antiquariaat benodigdheden te voorzien. In dezelfde periode wordt ook nog een ander pand in Driesum leeggehaald en opgeslagen in zijn “oude” winkel. Dagenlang is Ad aan het dozen vullen met boeken. Overal worden de dozen vandaan gehaald. De Friesland Dairy Foods (CCF/Frico Domo) wordt zelfs ingeschakeld om dozen te leveren. Vrachtwagens vol met boeken worden aangevoerd en door de hele familie wordt Driesum leeggehaald. Dit soort gelegenheden bieden altijd veel lol/stress/ kapotte auto’s en voornamelijk pijnlijke ruggen op. Deze dozen staan voor een groot deel nog op de plek waar we ze lang geleden neerzetten. Maar ja hoe ouder de boeken hoe beter.

Ook het internet is niet vrij gebleven van boeken van Atsee. Duizenden boeken worden verwerkt door Ad, Jenny en schoondochters. Na een tijd komt er zelfs een vaste kracht van Oostergo bedrijven aan te pas om dag in dag uit boeken in te “schrijven”. Meer dan 70.000 boeken staan inmiddels op “het net”. Alsof dat niet genoeg is, is het tijd om de zaken nog groter aan te pakken. Met een aantal collega antiquariaten wordt er een stichting opgezet om gezamenlijk “het net” te voorzien van duizenden titels. Een pand wordt gehuurd in Groningen een een aantal mensen worden ingehuurd via de plaatselijke  sociale werkplaats om te doen wat er al gebeurde. Boeken “inschrijven”!

In de tijd dat ze naar Dokkum verhuisden bleef Ad werken op het Oostergo college. Elk jaar waren er de schoolreisjes. Werden veel verschillende landen aangedaan. Waaronder Groot Brittannië, Duitsland en Polen. Veel van die reizen waren erg leuk Maar voornamelijk erg druk. De laatste reis naar polen is voor sommige mensen meer een nachtmerrie dan een leuk schooluitje geworden. Artsen die niet “zagen”wat er gebeurd was. Met een oude brik dwars door polen naar de grens gebracht, lopend over de grens (voor zover dat ging) aan de andere kant van de grens stonden mensen klaar om hem op te halen. Ze mochten van de “vriendelijke”douaniers de grens niet over. Ad moest van de ene grens overgang naar de andere “lopen”. Na een lange stressvolle rit aangeland in het UMC van Groningen. Daar was al gauw  duidelijk wat er aan de hand was. Na een lange tijd revalideren van de hersenbloeding is hij goed herstelt en kan/mag alles weer doen.

Ook Ad is/was een sporter. Weliswaar een denksporter maar het is sport. In Hallum werd er aan fries dammen en schaken gedaan en ook een begin gemaakt met het bridgen. Bridgen doet hij nog steeds en hoewel deze sport een aantal vaste regels heeft, waaronder het “biedsysteem”worden de regeltjes nog weleens ter discussie gesteld door Ad, dit tot grote ergernis van Jenny. Vele discussies worden gevoerd om Jenny te overtuigen hoe het nou eigenlijk zit, volgens Ad. Meestal zonder succes. Ook tennist Ad tegenwoordig. Hij zit net niet in de top 1000 maar slaat een aardig balletje voor zijn leeftijd en die van zijn medespelers. Om de een of andere reden zie ik een soort Mc Enroe (met baard) voor me die de scheidsrechter probeert te overtuigen van een bal die wel of niet uit is.

In de tijd dat Ad in Dokkum woonde kreeg hij ook kleinkinderen. 7 stuks tot nu toe. In  de leeftijd van 14 jaar tot 3 jaar.  Minimaal 1 keer in het jaar zijn ze (bijna) allemaal tegelijk bij elkaar. Je kunt je voorstellen wat een lawaai dat is. Toch vind “opa” altijd wel een moment om even zijn ogen dicht te doen. Op zich een knappe prestatie op een moment dat de een nog harder schreeuwt dan de ander.

Verre reizen hebben Jenny en Ad gemaakt. Landen als Roemenie/Italië en zelfs China zijn aangedaan. In Tanzania zijn ze zelfs meer dan 1 keer geweest. Voor het trouwen was Sjon en Anilea. En nog vaker, gewoon omdat het leuk is. in China zijn Ad en Jenny nog een hele meute piet “eamel” Paulusma fans tegengekomen. Ze hadden allemaal een petje met “oant moarn”op. Erg leuk als je zover van huis bent. Geruchten gaan dat ze de VS ook nog willen aandoen. Als ze daar geweest zijn zijn, zijn er niet zoveel werelddelen meer die ze “moeten”bezoeken. Vanaf deze plek wens ik ze daar veel succes mee.